Οἱ ἄνθρωποι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐπιθυμοῦμε τὰ ἔργα μας καὶ οἱ κόποι μας νὰ ἀναγνωρίζονται. Ὅσοι πιστεύουμε στὸν Θεὸ ἔχουμε τὴν ἐλπίδα ὅτι, ἀκόμη κι ἂν σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ βροῦμε ἀχαριστία ἢ ἀδιαφορία ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας, ὁ Θεὸς δὲν θὰ λησμονήσει τὶς προσπάθειές μας καὶ θὰ μᾶς δώσει τὴν ἀνταπόδοση στὴν αἰωνιότητα. Μπορεῖ ὁ λογισμὸς νὰ μᾶς κατατρώγει, ἀλλὰ καλλιεργούμαστε καὶ στὴν ὑπομονή. Ἐκεῖ ποὺ δυσκολευόμαστε πάντως εἶναι ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἀμφισβητοῦν τὰ ἔργα μας. Καὶ κάνουμε ἀγώνα ὥστε νὰ τοὺς πείσουμε γιὰ τὴν ἀξία τους, γιὰ τὸν κόπο ποὺ ἔχουμε καταβάλει, γιὰ τὴ σημασία τοῦ νὰ ὑπάρχει δικαιοσύνη στὴ ζωὴ γιά νά γίνεται ἀποδεκτό ὅ,τι ἀξίζει. Ἰδίως οἱ γονεῖς ἀπέναντι στά παιδιά μας, θέλουμε αὐτά νά μᾶς καταλάβουν καί συχνά παραπονιόμαστε γιά τήν ἀχαριστία τους.
Τά ἐφήμερα δημιουργήματα
Ἄραγε τά ἔργα μας ἀρέσουν στόν Θεό; Μοιάζουμε σάν νά θέλουμε ἕναν μισθό, μιά ἀνταμοιβή. Καί κοιτάζουμε τόν ἑαυτό μας, ἄν εἴμαστε ἐντάξει, μέ ὅσα πράττουμε ὡς χριστιανοί. Καθησυχάζουμε τὴ συνείδησή μας, ὅταν συγκρίνουμε τοὺς ἑαυτούς μας μὲ ἐκείνους ποὺ δὲν ἔχουν καθόλου σχέση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ συνήθεια καὶ παράδοση. Κατά βάθος ὅμως γνωρίζουμε πώς τά ἔργα μας δέν φτάνουν νά νικήσουμε τόν θάνατο. Μᾶς παρηγορεῖ ὁ κόπος, ἀλλά γνωρίζουμε ὅτι δέν φτάνει.
Στόν κόσμο σήμερα ὑπάρχουν πολλοί πού εἶναι ἀδιάφοροι καί ἄθεοι, καθώς ἡ κοινωνία μας βαδίζει τήν ὁδό τῆς ἀπο-χριστιανοποίησης. Θεωροῦν ὅτι ἔχουν ἀποτινάξει τὸν ζυγὸ τοῦ Θεοῦ. Πιστεύουν στὸν ἑαυτό τους, στὴ δύναμη τῆς κοσμικῆς ζωῆς, στὰ ἐπιτεύγματα τοῦ πολιτισμοῦ. Καί ἀναζητοῦν ἀναγνώριση στή γνώση πού συσσώρευσαν, στήν ἐπιστημονική καταξίωσή τους, στήν εἰκόνα τους, στό πόσους ὀπαδούς καί διαδικτυακούς ἀκόλουθους ἔχουν, στό πόσο οἱ ἄνθρωποι μιλοῦν γι’ αὐτούς. Καί ἐπειδή δέν πιστεύουν στήν ἀνάσταση καί τήν αἰωνιότητα, θεωροῦν πώς μένει γι’ αὐτούς τό ἔργο πού συζητιέται στό «ἐδῶ καί τώρα», καί ὄχι ἐκεῖνο πού ὁ χρόνος θά φανερώσει πόσο πραγματικά ἄξιζε, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι θά πεθάνουν.
Τό ἔργο γιά τόν Θεό
Ὑπάρχει ὅμως κι ἕνας τρίτος δρόμος. Εἶναι ὅσοι μέσα ἀπό τήν πίστη ἐργάζονται γιά τόν Θεό καί τόν πλησίον καί ὄχι γιά τόν ἑαυτό τους. Διψοῦν γιά τήν ἀλήθεια πού εἶναι ὁ Χριστός. Ζοῦνε μέ τήν ἐπίγνωση ὅτι ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται μετάνοια, δηλαδὴ ἐκζήτηση τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅσα δὲν μπόρεσε ἢ δὲν θέλησε ἢ δὲν κατενόησε. Δέν μένουν ὅμως μόνο ἐδῶ. Ἡ ἀναζήτηση γιά τόν Θεό περνᾶ μέσα ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον. Καί ἡ ἀγάπη φανερώνεται μέσα ἀπό τήν προσευχή, ἀλλά καί μέσα ἀπό τήν ἐλεημοσύνη. Μέσα ἀπό τό μοίρασμα τῆς γνώσης, τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, τοῦ προβληματισμοῦ γιά τή ζωή, ἀλλά καί τή συναίσθηση τῆς ταπεινότητας ὅτι δέν ἐπαρκοῦν. Ὡστόσο δέν κρύβονται. Ἄλλοι ἀφιερώνονται ὁλοκληρωτικά στόν Θεό. Οἱ περισσότεροι ζοῦν τήν ὁδό τοῦ κόσμου. Δέν ἐκκοσμικεύονται ὅμως ἀναζητώντας τήν ἀνθρώπινη δόξα.
Σωτηρία καί δικαίωση
Στὴν ἀγωνία λοιπὸν γιὰ τὴ δικαίωση ἀναφορικὰ μὲ τὰ ἔργα τῆς ζωῆς μας ἡ Ἐκκλησία ἀπαντᾶ διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ἂν τὸ ἔργο ποὺ ἔχτισε κάποιος ἀντέξει, αὐτὸς θὰ λάβει μισθό. Ἂν ὅμως τὸ ἔργο του καταστραφεῖ ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸς θὰ χάσει τὴν ἀμοιβή του, ὁ ἴδιος ὅμως θὰ σωθεῖ, ὅπως ἕνας ποὺ περνάει μέσα ἀπὸ τὶς φλόγες» (Α΄ Κορ. 3, 15). Μισθὸ λοιπὸν καὶ ἀνταπόδοση θὰ λάβει ὅποιος δεῖ τὸ ἔργο του νὰ μένει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ὅποιος δηλαδὴ ἔμπρακτα ἀγάπησε τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, χωρίς νά θελήσει νά κάνει ὀπαδούς πού νά τόν δοξάζουν. Ὅποιος θέλησε νά δικαιωθεῖ στούς ἀνθρώπους, τά ἔργα του θά ξεχαστοῦν. Ὁ ἴδιος ὅμως μπορεῖ νὰ σωθεῖ ἄν ἔχει μετάνοια, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι τέτοια ποὺ δίνει ἔλεος ἀκόμη καὶ στὸν ἐλάχιστο. Ὅσοι μένουν ὅμως σὲ μία ζωὴ χωρὶς Θεό, διατρέχουν τὸν κίνδυνο νὰ μὴν μπορέσουν νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν Θεὸ στὴν αἰωνιότητα.
Ὁ τρόπος τῆς Ἐκκλησίας μᾶς κρατᾶ ταπεινούς σέ ὅ,τι κι ἄν πράττουμε. Μᾶς δείχνει πώς ὁ Θεός συμπληρώνει ὅ,τι μᾶς λείπει. Πώς δέν μᾶς χρειάζεται ἀναγνώριση ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἀλλά νά αἰσθανόμαστε ὅτι κάναμε τό χρέος μας, δείξαμε τήν ἀγάπη, μοιραστήκαμε αὐτό πού μπορούσαμε. Καί ἀπό τό λίγο πού σπείραμε, ὁ Θεός θά θερίσει τόσο ὅσο νά εἴμαστε μαζί του στή βασιλεία του, ἀλλά καί νά μείνει στούς ἀνθρώπους τό ἴχνος ἐκείνων πού πάλεψαν νά ἀφήσουν πίσω τους θεάρεστα ἔργα. Ἀμήν!
