Εις μνημόσυνον αιώνιον.
Σαν σήμερα στις 18 Μαΐου 1972, εορτή της Αναλήψεως τότε, εκοιμήθη ο αγαπημένος Μητροπολίτης των Κερκυραίων Μεθόδιος Κοντοστάνος, «εκ Κερκύρας», όπως έλεγε, και κηδεύτηκε με πάνδημο συμμετοχή του Λαού και εκδηλώσεις καθολικού λαϊκού πένθους.
Ο Μακαριστός γεννήθηκε στο χωριό Νυμφές την 7η Ιουνίου 1881 από πτωχή αγροτική οικογένεια.
Εχειροτονήθη εις διάκονο το έτος 1908 από τον Μητροπολίτη Κερκύρας Σεβαστιανό Νικοκάβουρα, του οποίου διετέλεσε γραμματεύς, και εις Πρεσβύτερο από τον Κερκυραίο Μητροπολίτη Χαλκίδος Χρύσανθο Προβατά, ο οποίος τον διόρισε Αρχιερατικό Επίτροπο Αιδηψίων, όπου διετέλεσε και διευθυντής του Ελληνικού Σχολείου Αιδηψού.
Τότε ανέλαβε την διδασκαλία και νουθεσία 8.500 (!) προσφυγόπουλων της Μικρασιατικής καταστροφής, παλεύοντας με την φτώχεια, την αρρώστια και την εξαθλίωση. Για το έργο του αυτό ανακηρύχθηκε Επίτιμος Δημότης Αιδηψού.
Διετέλεσε Γραμματεύς της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, όπου διεκρίθη ως Ιεροκήρυξ.
Την 17η Σεπτεμβρίου 1942 εξελέγη παμψηφεί Μητροπολίτης Κερκύρας και Παξών, εν μέσω της χαλεπής κατοχικής περιόδου, και εποίμανε την Κέρκυραν επί 25 έτη!
Όπως αναφέρει ο Επίτιμος Γυμνασιάρχης Γ. Καλογερόπουλος «Από της επομένης της ενθρονίσεώς του αρχίζει μία τολμηρή μονομαχία μεταξύ εκείνου και του Ιταλού Διοικητού», όπως αποτυπώνεται εις το ογκώδες 528 σελίδων βιβλίο του «Αρχείον Κατοχής», «ίνα μη μείνωσιν άγνωστοι λεπτομέρειαι των δεινοπαθημάτων της Κερκύρας», όπως γράφει ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου.
Αγωνίσθηκε για την καλλίτερη μεταχείριση των φυλακισμένων, για την απόλυση πολιτικών κρατουμένων και για την μεταφορά ασθενών φυλακισμένων στο νοσοκομείο. Περιήρχετο την ύπαιθρον με λεωφορεία, ή με ζώα, ή πεζός!
Δέκα μήνες μετά την ενθρόνισή του αντιμετώπισε την κυριολεκτική καταστροφή της Κέρκυρας από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς (25 Ναοί κατεστράφησαν ολοσχερώς και 33 υπέστησαν σοβαρές ζημίες), και τα προβλήματα της φτώχειας, τα οποία προκάλεσε ο πόλεμος.
Ανέπτυξε μεγάλη πατριωτική δράση, μετείχε στην εθνική αντίσταση και το έτος 1942 ίδρυσε την μυστική αντιστασιακή οργάνωση «Εθνική Οργάνωση Κερκύρας».
Όπως γράφει ο διάδοχός του Μακαριστός Μητροπολίτης Πολύκαρπος «Η αφιλοχρηματία του ήτο παραδειγματική, ουδέποτε ζήτησε ή εδέχθη χρήματα δια την τέλεσιν Ιερών Μυστηρίων…Ήτο ίσως ο μόνος Ιεράρχης της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο οποίος…προσήρχετο από βαθείας πρωίας εις τον Ναόν προκειμένου να παρακολουθήση εξ αρχής τον Όρθρον και αναγνώση ο ίδιος τον Εξάψαλμον»!
«Ακτινοβολούσε όχι από λαμπρότητα αμφιέσεως, αλλά από εσωτερικό φως», όπως γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Τσίτσας, ο οποίος τον έζησε από κοντά επί εννέα χρόνια. Εξ άλλου τα άμφιά του ήσαν ολίγα και λιτά.
Σημαντικότατη υπήρξε η προσφορά του εις την Κερκυραϊκήν νεολαίαν με την δημιουργίαν της «Χριστιανικής Εστίας», την λειτουργίαν Κατηχητικών Σχολείων και παιδικών κατασκηνώσεων.
Εις τον ενθρονιστήριον λόγον του είπε μεταξύ άλλων: « η αποστολή μου μοι υπαγορεύει ουχί το αναπαύεσθαι, κοιμάσθαι και παχύνεσθαι, αλλ´ αγρύπνως επισκοπείν και εργάζεσθαι…». Και το εφήρμοσε.
Ο άξονας της ζωής του εστηρίζετο σε δύο πόλους, την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και την Πατρίδα.
Ο ταπεινός Ιεράρχης διεκρίθη για την φιλανθρωπία του, υπήρξε ακτήμων και τελείωσε τον βίον του εις ενοικιασμένο διαμέρισμα!
Έχει εκδόσει 56 έργα του (Θεολογικά, ιστορικά, λογοτεχνικά, κ.ά.), δια δε την προσφορά του εις την Εκκλησία και την Πατρίδα, του απενεμήθησαν πολλές τιμητικές διακρίσεις και
Υπήρξε άξιος του Χριστού και της Ελλάδος.
