«Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ ἡ ζωὴ ἡμῶν».
Αγαπητοί μου αδελφοί ο Απ. Παύλος σήμερα με το Αποστολικό του ανάγνωσμα, μας υπενθυμίζει ένα γεγονός σπουδαίο και αναμφισβήτητο το οποίον θα πραγματοποιηθεί στα έσχατα. Μόνον που δεν γνωρίζουμε την συγκεκριμένη στιγμή των εσχάτων. Την ώρα αυτή κανείς δεν την γνωρίζει παρά μόνον ο Θεός.
Σημασία έχει ότι αυτή η φανέρωση του Χριστού για δεύτερη φορά, η Δευτέρα παρουσία δηλαδή, θα είναι για μας ημέρα δόξης κοινή με την δόξα του Χριστού μας. «Ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσθε ἐν δόξῃ».
Ο Χριστός μας είναι «η ζωή ημών». Είναι Αυτός που μας έδωσε την ζωή από την κατάσταση του θανάτου που είχαμε περιέλθει, εξ αιτίας της προπατορικής αμαρτίας και της εκπτώσεως εκ του Παραδείσου. Όπως Εκείνος ηγέρθη από των νεκρών, έτσι και εμείς κατά την υπόσχεσή Του και κατά την κοινήν πίστην της Εκκλησίας μας «προσδοκώμεν ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».
Βεβαίως η ανάσταση αυτή θα πραγματοποιηθεί κατά την υπόσχεση του Χριστού μας· θα είναι για όλους τους ανθρώπους ευεργετική; Η είσοδος στον Παράδεισο θα είναι κοινή; Αυτό θα εξαρτηθεί από την δική μας στάση ζωής. Από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα που ακούσαμε θα πρέπει να υποθέσουμε όλα εκείνα τα πάθη, τις αμαρτίες, την οργή, τον θυμό, την κακία, την βλασφημία, το ψέμα.
Μας καλεί να νεκρώσουμε τα μέλη μας από κάθε ανήθικη και αισχρή πράξη. Όπως όταν λερωθούν τα ρούχα μας φροντίζουμε να τα αλλάζουμε με καθαρά, έτσι και στην ζωή μας πρέπει «ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον», να γίνουμε εικόνα πραγματική του Θεού, όπως οι άγιοι της πίστεως μας.
Η αγία μας Εκκλησία μας αναγέννησε μέσα στην μήτρα της, την κολυμβήθρα, μας έντυσε με το ένδυμα της ανακαίνισης, μας έδωσε τον Χριστό, γι’ αυτό η ζωή μας πρέπει να είναι ζωή Χριστού. Όλοι είμαστε αδελφοί, ενωμένοι μεταξύ μας δια του Ιησού Χριστού μας. Μας ενώνει το Σώμα και το Αίμα Του. Μας ενώνει το κοινό Βάπτισμα.
Γι’ αυτόν τον λόγο σ’ αυτήν την νέα κατάσταση της Εκκλησίας «οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος… Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός». Αυτήν την ενότητα θα πρέπει να την ζούμε όλοι μας αδελφοί, σαν ευλογία Χριστού.
Να φανταστούμε μιαν εποχή, όπου όλοι οι άνθρωποι θα πιστέψουν στον Χριστό μας, όχι θεωρητικά μόνον, αλλά και πρακτικά και καρδιακά και η πίστη αυτή γίνει καθημερινή πράξη· τότε η γη μας θα είναι βασιλεία Θεού ως εν ουρανώ, κατά τα λεγόμενα της Κυριακής προσευχής.
Μακάρι ο Θεός να δώσει ώστε να έλθει αυτή η ευλογημένη εποχή και κατάσταση. Εμείς αδελφοί μου ας αποθέσουμε τα «ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ἔργα τοῦ φωτός».
Αμήν!
